الهی! فریاد از این خواری خود، که کس را ندیدم به زاری خود،
فریاد از این سوز که از فوت تو در جان ما! در عالم کس نیست که ببخشد بروز و زمان ما.
الهی! از حسرت چندان اشک باریدم که با آب چشم خویش تخم درد بکاریدم، اگر سعادت ازلی دریابم اینهمه درد پسندیدم، ور دیده ی من یکبار بر تو آید، در آن دیده خود را نادیدم.
الهی! چون من کیست که این کار سزیدم، اینم بس که صحبت ترا ارزیدم، جز خداوند مفرمای که خوانند مرا.
خداوندا! یکدل پر درد دارم و یک جان پر زجر، عزیز دو گیتی! این بیچاره را چه تدبیر؟ خداوندا! درماندم، نه از تو، و لکن درماندم، در تو، اگر هیچ غائب باشم گویی کجایی، . چون با درگاه آئیم در را بنگشایی. خداوندا!چون نومیدی در ظاهر اسلام حرمان است و امید در عین حقیقت بی شک یک نقصان است میان این و آن رهی را با تو چه درمان است؟ چون شکیبایی در شریعت از پسندیدگی نشان است و ناشکیبایی در حقیقت عین فرمان است، میان این و آن رهی را با تو چه برهان است؟
خداوندا! هرکس را آتش در دل است و این بیچاره را در جان، از آن است که هر کس را سروسامان است و این درویش بی سروسامان است، موجود نفس های جوانمردانی و حاضر دل های ذاکرانی، از نزدیک نشانت می دهند و برتر از آنی و از دورت می پندارند و نزدیکتر از جانی،
گفتم صنما، مگر که جانان منی، اکنون که همی نگه کنم جان منی، الهی! جمال من در بندگی است یا نه زبان من بیاد تو کیست، دولتم آنست که مذکور تواَم ورنه در ذکر من مرا قیمت چیست. الهی! همه از حیرت به فریادند و من به حیرت شادم، به یک لبیک درِ همه ناکامی بر خود بگشادم، دریغا روزگاری نمی دانستم لطیف ترا در یادم. الهی! در آتش حیرت آویختم، چون پروانه در در چراغ، نه جان رنج پیش دیده، نه دل الم داغ.
الهی! در سر آب دارم، در دل آتش، در باطن ناز دارم در ظاهر خواهش، در دریایی نشستم که آن را کران نیست، به جان من دردی است که آن را درمان نیست، دیده ی من بر چیزی آمد که وصف آن را زبان نیست، خصمان گویند کاین سخن زیبا نیست، خورشید نه مجرم ار کسی بینا نیست.
الهی! چون از یافت تو سخن گویند، از علم خویش بگریزم، بر زهره ی خویش بترسم در غفلت آویزم نه در شک باشم اما خویشتن در غلطی افکنم تا دمی برزنم. الهی! آن را که نخواستی چون آید و آن را که نخواندی کی آید؟ ناخوانده را جواب چیست و ناکشته را از آب چیست؟ تلخ را چه سود گرش آب خوش در جوار است و خار را چه حاصل از آن کَش بوی گل در کنار است؟ آری، نسب، نسب تقوی است و خویشی، خویشی دین!
الهی! گر کسی ترا به جستن یافت، من به گریختن یافتم، گر کسی ترا به ذکر کردن یافت من ترا به فراموش کردن یافتم، گر کسی ترا به طلب یافت، من خود طلب از تو یافتم. الهی! وسیلت به تو هم تویی اول تو بودی و آخر تویی، همه تویی و بس، باقی هوس.

__________________
الهی! آن روز کجا یابم که تو مرا بودی و من نبودم، تا باز به آن روز رسم میان آتش و دودم، اگر به دو گیتی آن روز یابم من بر سودم، ور بودِ تو خود را یابم به نبودِ تو خشنودم.
خدایا! نه شناختِ تو را توان نه ثناءِ تو را زبان،نه دریای جلال و کبریاءتو را کران، پس تو را مدح و ثنا چون توان، تو را که داند که تو را تو دانی تو، تو را نداند کس، تو را تو دانی و بس.
ای مهیمن اکرم! ای مفضل ارحم! ای متحجب به جلال و متجلی به کرم، قسام پیش لوح و قلم، نماینده ی سورِ هُدی پس از هزاران ماتم، بادا که باز رهم روزی از زحمت حوا و آدم، آزاد شوم از بند وجود و عدم، از دل بیرون کنم این حسرت و ندم، با دوست برآسایم یکدم، در مجلس انس قدح شادی بر دست نهاده دمادم، تا کی سخن اندر صفت خلقت آدم، تا کی جدل اندر حدث و قدمت عالم، تا کی تو زنی راه برین پرده و تا کی بیزار نخواهی شدن از عالم و آدم.
ای نزدیکتر به ما از ما! و ای مهربانتر به ما از ما! نوازنده ی ما بی ما، به کرم خویش نه به سزاء ما، نه کار به ما، نه بار به طاقت ما نه معاملت در خور ما، نه منت به توان ما، هرچه کردیم تاوان بر ما، هرچه تو کردی باقی بر ما، هرچه کردی به جای ما، به خود کردی نه برای ما. آه از روز اول اگر آن روز عنایت بود، طاعت سبب مثوبت است و معصیت سبب مغفرت، و اگر آن روز عنایت نبود، طاعت سبب ندامت است و معصیت سبب شقاوت، شکر که شیرین آمد نه به خویشتن آمد، حنظل که تلخ آمد نه به خویشتن آمد، کار نه به آن است که از کسی کسل آید و از کسی عمل، کار آن دارد که شایسته ی خود که آمد در ازل.
الهی! اگر در کمین سر تو به ما عنایت نیست، سرانجام قصه ی ما جز حسرت نیست ای حجت را یاد و انس را یادگار، خود حاضری ما را به جستن چه کار.
الهی! هرکس را امیدی، و امید رهی دیدار، رهی را بی دیدار نه به مزد حاجت است نه با بهشت کار، مرا تا باشد این درد نهانی، ترا جویم که درمانم تو دانی.
الهی! او که ترا به ضایع شناخت بر سبب موقوف است، و او که ترا به صفات شناخت در خبر محبوس است. او که به اشارت شناخت صحبت را مطلوب است، او که ربوده ی اوست از خود معصوم است.
الهی! موجود عارفانی، آرزوی دل مشتاقانی، مذکور زبان مداحانی، چونت نخواهم که نیوشنده ی آواز داعیانی، چونت نستایم که شاد کننده ی دل بندگانی، چونت ندانم که زین جهانی، چونت دوست ندارم که عیش جانی؟
الهی! تا رهی را خواندی، رهی را در میان ملاء تنهاست، تا گفتی که بیاهفت اندام رهی شنواست، از آدمی چه آید؟ قدر آدمی پیداست، کیسه تهی و باده پیماست، این کار پیش از آدم و حواست و عطا پیش از خوف و رجاست، اما آدمی به سبب دیدن مبتلاست، بناز کسی است که از دیدن رهاست و با خود به جفاست، اگر آسیای گردان است چه بود قطب مشیت به جاست.

ستایش برای خداست که ماه خود ، ماه رمضان ، را از جمله راه های احسان قرار داد که ماه روزه ، ماه پاکیزگی از آلودگی ها ، ماه رها شدن از گناهان و ماه شب زنده داری است.ماهی که قران در آن نازل گردیده قرانی که راهنمای مردم و نشانه آشکار هدایت و جدا کننده حق از باطل است .

آن گاه یکی از شب های این ماه را بر شبهای هزار ماه دیگر برتری داد و نام آن را      " شب قدر " نهاد شبی که در آن فرشتگان و روح به فرمان پروردگارشان بر هر یک از بندگان که او خواهد با تقدیرِ بی تغییر الاهی که برای هر کاری در نظر گرفته شده است فرود می ایند.

خدایا بر محمدو خاندانش درود فرست و ما را بیاموز که چگونه فضیلت این ماه را بشناسیم و حرمتش را بزرگ  بشماریم و از انچه مَنعمان فرموده ای خود داری کنیم و یاری کن تا با نگه داشتن اعضا و جوارح خود از گناه و به کار گماشتن انها در انچه سبب خوشنودی توست روزهای انرا روزه بداریم ، آن سان که به سخنان بیهوده گوش نسپاریم و چشم خود را به سوی بازیچه ها ندوانیم.

و به حرام ها دست نگشاییم و به سوی ناشایسته ها قدم بر نداریم و شکم هایمان جز انچه تو حلال کرده ای در خود جمع نکند و زبانمان جز انچه تو فرموده ای نگوید و جز در انچه ما را به ثواب تو نزدیک می سازد خود را به زحمت نیاندازیم و جز آن کار که ما ره از عقاب تو حفظ می کند به  کار دیگر  نپردازیم.

آن گاه به لطف خود همه این اعمال را از ریای ریاکاران و آوازه جویی آوازه جویان ، بپیرای ، تا کسی را در عبادت خود با تو شریک نگیریم و جز تو منظور و مرادی نجوییم .

ما را در نماز با کسانی برابر ساز که مراتب بلند آن را دریافته اند و ارکان آن را حفظ می کنند و ان را در وقت خود به شیوه بنده و فرستاده تو در رکوع و سجود و همه فضیلت های ان با کامل ترین وضو و در نهایت خضوع به جای می آورند.

توفیقمان ده که در این ماه بانیکی و احسان به سوی خویشان خود رویم و با بخشش و عطایا از همسایگان خود دلجویی کنیم و دارایی های خود را از حقوق مردم بپیراییم و با جدا کردن زکات پاکیزه نماییم و با کسی که از ما دوری گزیده آشتی کنیم . با آن که بر ما ستم نموده از مقتضای انصاف در نگذریم و با آن که با ما دشمنی ورزیده صلح کنیم مگر کسی که در راه تو و برای تو با او دشمن شده ایم که او از حذبی است که با آن یکرنگ و یکدل نمی شویم .

ما را موفق کن که در این ماه باانجام دادن کارهای نیک و پسندیده خود را به تو نزدیک تر سازیم ، اعمالی که با انها گناهنمان را بیامرزی و ما را از شروع به ناشایسته ها نگاه داری تا هیچ یک از فرشتگان تو بیش از طاعت های گوناگون ما نزد تو طاعت نیاورند و در انواع سبب های تقرب به پای ما نرسند.

 خدایا من از تو می خواهم که به حق این ماه و به حق هر فرشته ای که او را مقرب ساخته ای و هر پیامبری که او را به رسالت فرستاده ای و هر بنده صالحی که برگزیده ای و او از آغاز تا انجام این ماه در عبادتت کوشیده است بر محمد و خاندانش درود فرستی و ما را شایسته آن کرامت کنی که به دوستان خود وعده فرموده ای و از آنچه برای بندگان کوشا در اطاعت خود قرار داده ای برخوردارمان سازی و به رحمت خود ما را در صف آنانی در آوری که بالاترین مرتبه های بهشت را سزاوارند.

خدایا هر گاه در هر یک از شب های این ماه بخشایش تو جمعی از بندگانت را از بند عذاب رهایی بخشد و گذشت تو ایشان را ببخشاید ما را از جمله این بندگان قرار ده و در شمار بهترین کسانی درآور که با این ماه به سر برده اند و با ان همراهی کرده اند.

خدایا چون هلال این ماه ناپدید شود گناهان ما را نیز محو نما و چون روزهای آن به پایان رسد آلودگی های ما را نیز از میان بردار تا در حالی ان را پشت سر گذاریم که تو ما را از هر خطا پیراسته ای واز هر گناه پاکیزه ساخته ای.

خدایا اگر در این ماه میانه روی پیشه نکرده ایم ما را به راه میانه آور و اگر از راه راست گردیده ایم به راه راستمان بدار و اگر دشمن تو شیطان ما را احاطه کرده است از چنگ او رهایی مان بخش.

خدایا این ماه را با عبادت ما آکنده ساز و لحظه هایش را با طاعت ما بیارای و ما را یاری کن که روزهایش را روزه بداریم و شب هایش را با نماز و نیاز و فروتنی و اظهار خاکساری در برابر تو به صبح آوریم تا هیچ روز آن بر غفلت ما و هیچ شب آن بر کوتاهی ما گواه نباشد.

خدایا ما را در ماه ها و روزهای دیگر تا زنده ایم این چنین قرار ده و از آن بندگان شایسته خود گردان که بهشت را به میراث می برند و در ان جاودانه می مانند .آنان که آنچه باید ( در راه خدا ) بدهند می دهند و در حالی به سوی پروردگارشان باز می گردند که دلهاشان هراسان است آنان که در کارهای نیک شتاب می ورزند و و هم ایشان در آنها بر یکدیگر سبقت می گیرند.

ای افریننده فرمانبر ای رونده زودگذر ای که در منازل مقدر شده برای تو می ایی و می روی ، ای کارگزار خدا در چرخ گردونی که جای تدبیر کارهاست.

ایمان اوردم به ان کس که تاریکی ها را به وسیله تو روشن گردانید و چیزهای مبهم را به فروغ تو پدیدار نمود و تو را نشانه ای از نشانه های چیرگی و فرمانروایی خود قرار داد و به فزونی و کاستی و طلوع و غروب  و تابندگی و تیرگی رام و مسخر ساخت و تو در همه این حالات فرمانبردار او بودی و بی درنگ در پی انجام دادن هر چه می خواست.

پس از من خدایی که پروردگار من و پروردگار توست و افریننده من و افریننده توست و تقدیرساز من و تقدیرساز توست و صورتگر من و صورتگر توست ، می خواهم تو را ماه برکت قرار دهد برکتی که گذشت روزها از ان نمی کاهد و ماه پاکی و پاکیزگی ، ان پاکیزگی که چرک گناهش نمی الاید.

ماه ایمنی از افات و دورماندن از بدی ها و ماه سعادت که در ان بدشگونی نباشد و ماه فرخندگی که سختی و نامرادی بدان راه نیابد و ماه اسانی و اسودگی که هیچ دشواری با ان نیامیزد و ماه نیکی و خیر که هیچ بدی ان را نیالاید و ماه امن و ایمان و نعمت و احسان و سلامت و اسلام.

خدایا بر محمد و خاندانش درود فرست و ما را از خشنودترین کسانی قرار ده که این هلال بر انان طلوع کرده و از پاک ترین مردمی که به سوی ان نگریسته اند و از نیک بخت ترین کسانی که در این ماه تو را عبادت می کنند. در این ماه ما را توفیق بازگشت به سوی خود عنایت کن و از گناه در امان دار و از این که با دست خود نافرمانی ات کنیم حفظ فرما.

به ما الهام کن که نعمتت را سپاس گوییم. بر تن ما جامه عافیت بپوشان و توفیق ده که طاعتت را به کمال رسانیم و تو نعمت خود را بر ما تمام کنی زیرا تو بخشنده نعمت های بزرگی و در خور سپاسی. خدای تعالی درود فرستد بر محمد و خاندان پاک و پاکیزه او.

حکمت1    در فتنه ها، چونان شتردوساله باش، نه پشتی دارد که سواری دهد و نه پستانی  تا او را بدوشند.

حکمت 3   بخل ننگ و ترس نقصان است و تهیدستی مرد زیرک را در برهان کُند می سازد ، و انسان تهیدست در شهر خویش نیز بیگانه است.

حکمت 6    سینه خردمند صندوق راز اوست، و خوشرویی وسیله دوست یابی ، و شکیبایی گورستان پوشاننده عیب هاست.

حکمت8    از ویژگی های انسان در شگفتی مانید که با پاره ای " پی"  می نگرد و با           " گوشت" سخن می گوید و با " استخوان" می شنود و از شکافی نفس می کشد!!

حکمت 10    با مردم آنگونه معاشرت کنید که اگر مُردید بر شما اشک ریزند و اگر زنده ماندید با اشتیاق سوی شما آیند.

حکمت11  اگر بر دشمنت دست یافتی ، بخشیدن او را شکرانه ی پیروز قرار ده.

حکمت 13   چون نشانه های نعمت پروردگار آشکار شد، با نا سپاسی نعمت ها را ازخود دورنسازید.

حکمت16   کار ها چنان در سیطره تقدیر است که چاره اندیشی به مرگ می انجامد.

حکمت 21  ترس با ناامیدی و شرم با محرومیت همراه است وفرصت ها چون ابر می گذرند پس فرصت های نیک را غنیمت شمارید.

حکمت23  کسی که کردارش او را به جایی نرساند، افتخارات خاندانش او را به جایی نخواهد رسانید.

حکمت28   برترین زهد، پنهان داشتن زهد است !

حکمت 33  بخشنده باش اما زیاده روی نکن ، در زندگی حسابگر باش اما سخت گیر مباش.

حکمت 42   خدا آنچه را که از آن شکایت داری  " بیماری" موجب کاستن گناهانت قرار داد، در بیماری پاداشی نیست اما گناهان را ازبین می برد ، و آنها راچونان برگ پاییزی می ریزد.

و همانا پاداش در گفتار به زبان و کردار با دست ها و قدم هاست و خدای سبحان به خاطر نیت راست و درون پاک هرکس از بندگانش را که بخواهد وارد بهشت خواهد کرد.

حکمت 45    اگر با شمشیرم بر بینی مومن بزنم که دشمن من شود ، با من دشمنی نخواهد کرد و اگر تمام دنیا را به منافق ببخشم تا مرا دوست بدارد دوست من نخواهد شد و این بدان جهت است که قضای الهی جاری شد و بر زبان پیامبر امّی گذشت که فرمود:

  (( ای علی ! مومن تو را دشمن نگیرد ، و منافق تو را دوست نخواهد داشت. ))

حکمت 46    گناهی که تو را پشیمان کند بهتر از کار نیکی است که تو را به خود پسندی    وا دارد.

حکمت50    دل های مردم گریزان است ، به کسی رو آورند که خوشرویی کند.

حکمت71    چون عقل کامل گردد سخن اندک شود.

حکمت 74   انسان با نفسی که می کشد قدمی به سوی مرگ می رود.

حکمت79    حکمت را هر کجا که باشد فرا گیر ، گاهی حکمت در سینه منافق است و       بی تابی می کند تا بیرون آمده و با همدمانش در سینه ی مومن آرام گیرد.

حکمت81   ارزش هر کس به مقدار دانایی و تخصص اوست.

حکمت 88    دو چیز در زمین مایه امان از عذاب خدا بود : یکی از آن دو بر داشته شد ، پس دیگری را چنگ زنید امّا امان که برداشته شد رسول خدا بود و امان باقی مانده استغفار کردن است که خدای بزرگ به رسول خدا فرمود:

((خدا آنان را عذاب نمی کند در حالی که تو در میان آنانی و عذابشان نمی کند تا آن هنگام که استغفار می کنند))

حکمت 91    همانا این دلها همانند بدن ها افسرده می شوند پس برای شادابی دل ها ، سخنان زیبای حکمت آمیز بجویید. 

حکمت94     خوبی آن نیست که مال و فرزندت بسیار شود بلکه خیر آن است که دانش تو فراوان و بردباری تو بزرگ و گران مقدار باشد و در پرستش پروردگار در میان مردم سرافراز باشی پس اگر کار نیکی انجام دهی شکر خدا به جا آوری و اگر بد کردی از خدا آمرزش خواهی.

در دنیا جز برای دو کس خیر نیست: یکی گناهکاران که با توبه جبران کند، و دیگر نیکوکاری که در کارهای نیکو شتاب ورزد.

حکمت98    چون روایتی شنیدید آن را بفهمید و عمل کنید ، نه بشنوید و نقل کنید زیرا راویان علم فراوان و عمل کنندگان آن اندکند.

حکمت102  روزگاری  بر مردم خواهد آمد که محترم نشمارند جز سخن چین را و خوششان نیاید جز از بدکار هرزه و ناتوان نگردد جز عادل. در آن روزگار کمک به نیازمندان خسارت و پیوند با خویشاوندان منّت گذاری و عبادت نوعی برتری طلبی بر مردم است ، در آن زمان حکومت با مشورت زنان و فرماندهی خردسالان و تدبیر خواجگان اداره می گردد.